środa, 24 grudnia 2014

Polany Surowiczne


Nie istniejąca wieś Polany Surowiczne powstały poprzez rozszerzanie się terenów sąsiedniej wsi Surowicy, której gospodarze  w lecie na obszarach tych prowadzili wypasy. Wieś otrzymała przywilej lokacyjny wołoski 22 czerwca 1549 roku i początkowo nazwana została Potok Surowiczny. W 1551 roku dokonany został rozdział ziem Surowicy i Polan. Wieś należała wówczas do kasztelana sanockiego, Zbigniewa Siemieńskiego.


W 1690 r. założono w Polanach parochię co każe przypuszczać, iż wieś w tym okresie była już stosukowo liczna. W latach 1805 - 1837 trwał w Polanach długi spór między sołtysami a parochią o zwrot należnych cerkwi gruntów zagarniętych przez kniaziów podczas dwudziestoletniego okresu, kiedy nie było obsadzone stanowisko parocha. Prces zakończył się zwycięstwem duchownych.


W porównaniu z okolicznymi wsiami Polany Surowiczne były pod dużym wpływem docierających ze wschodu nacjonalistycznych haseł ukraińskich. Wieś została zajęta przez wojska sowieckie 20 września 1944 r. Dwa lata póżniej mieszkańców wysiedlono na ukrainę.


We wsi znajdowała się drewniana cerkiew p/w św. Michała Archanioła, której nawę wzniesiono w 1728 roku, zaś pozostałe części zbudowano (lub gruntownie przebudowano): sanktuarium w 1889, a babiniec w 1903 roku. Obok cerkwi postawiono prawdopodobnie około 1730 r. murowaną dzwonnicę, której ściany zachowały się do dziś. Samą cerkiew rozebrano w 1946 r. Nieopodal dzonnicy i cerkwi ustuowany był cmentarz, na którym odnaleźć jeszcze można kilka nagrobków z nieczytelnymi napisami. Poza dzwonnicą i cmentarzem na terenie wsi znajdują się ruiny kapliczki oraz kilkanaście lepiej lub gorzej zachowanych piwnic.


W Polanach Surowicznych znajduje się chatka studencka, założona w lecie 1981 roku przez studentów NZS Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej.


 Źródło: Grzesik W., Traczyk T., Beskid Niski przewodnik krajoznawczy. Od Komańczy do Bartnego, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 1992.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...